بزرگترین خوشه کهکشانی که تا کنون در جهان دیده شده است، توده غول پیکری که اخترشناسان آن را "El Gordo" می نامند، روزی می تواند اسرار زیادی را درباره ماده تاریک نامرئی که جهان را از خود پر کرده است آشکار سازد.

به گزارش خبرگزاری مهر، نام این خوشه به زبان اسپانیایی به معنی "خوشه کهکشان چاق" و نام رسمی آن ACT-CL J0102-4915 است که در فاصله هفت میلیارد سال نوری از زمین، در دوره ای که جهان نیمی از سن کنونی خود را داشته قرار گرفته است. جهان اکنون 13.7 میلیارد سال سن دارد.

این کهکشان غول پیکر جرمی دو کوادریلیون (2,000,000,000,000,000) برابر خورشید دارد و از این رو عظیم ترین خوشه ای است که تا کنون در دورافتاده ترین بخش از جهان هستی شناسایی شده است.

یک خوشه کهکشانی غول پیکر

خوشه های کهکشانی در پی ترکیب گروه های کوچکتر کهکشانی شکل می گیرند. این رویدادها به میزان ماده تاریک و انرژی تاریک در جهان بستگی دارند و از این رو این خوشه می تواند اطلاعات زیادی را در رابطه با ماده تاریک در اختیار دانشمندان قرار دهد.

خوشه کهکشانی چاق توسط رصدخانه فضایی چاندار ناسا و تلسکوپ "آتاکاما" در شیلی کشف شده است. دانشمندان یافته های خود را درباره این خوشه کهکشانی به تازگی و در نشست انجمن نجوم آمریکا ارائه کرده اند.

El-Gordo یک خوشه کهکشانی داغ

بر اساس یافته های چاندرا و تلسکوپ VLT در شیلی گاز در میان این خوشه کهکشانی می تواند به حرارت 200 میلیون درجه سلسیوس برسد. به گفته محققان دانشگاه "روتگرز" این خوشه عظیم ترین و داغ ترین خوشه کهکشانی است که در چنین فاصله ای از جهان هستی دیده شده است.

این حرارت به همراه این حقیقت که کهکشانهای درون این خوشه در دو دسته قابل تشخیص دسته بندی شده اند نشان می دهد این خوشه محل تلاقی پرانرژی دو خوشه کهکشانی دیگر است. به گفته محققان کهکشانها در این خوشه با سرعت سه میلیون مایل در ساعت حرکت می کنند.

با وجود اینکه ابعاد و فاصله این خوشه بسیار کمیاب است، با مدل استاندارد انفجار بزرگ در کیهان شناسی همخوانی دارد و نشان می دهد بیشترین بخش جهان از ماده و انرژی تاریک تشکیل شده و در حدود 13.7 میلیارد سال پیش و پس از انفجار بزرگ به وجود آمده است.

بر اساس گزارش اسپیس، مطالعات بیشتر می تواند مدل چگونگی تفکیک شدگی ماده تاریک را از گازهای این خوشه کهکشانی ارائه کرده و جزئیاتی را درباره طبیعت ماده تاریک آشکار سازد.

شفق قطبی بر فراز نروژ در انتهای سال 2011

این رنگ‌های چرخان ناشی از ذرات بارداری است که به اتم‌‌ها در بخش بالایی اتمسفر برخورد می‌کنند.

                                                                                                                    همشهری آنلاین

رصدخانه اشعه ایکس Chandra در ارتفاع بسیار بالای زمین در چرخش است و با دقت بسیار زیاد به تاریکترین نقاط فضا می نگرد. با جستجوی ترسناک ترین و با شکوه ترین جلوه های گیتی، این تلسکوپ برجسته، آنچه چشمان ما قادر به دیدنش نیست را آشکار می سازد و ما را به آنسوی روشنایی ها می برد.

Chandra بهترین عملیات اختر شناسی اشعه ایکس ناساست. پنجره ای به جهانی باز می کند که قدرتمندترین پدیده ها در تاریکی می درخشند.

                                                           بقیه مطلب را در ادامه مطلب بخوانید

                       

.:: ادامه ی مطلب ::.

تمامي اين چهار سياره بيگانه كه با نام "مشتري داع" شناخته مي شوند، سياره هاي گازي عظيمي هستند كه با فاصله اي بسيار نزديك در ستاره خود در حركتند.

مدار آنها كاملا در راستاي مدار زمين قرار گرفته است و از اين رو زماني كه از برابر ستاره هاي ميزبان خود عبور مي كنند نور دريافت شده زمين از اين ستاره ها را مسدود مي كنند. رديابي اين نوسان نوري شيوه رديابي است كه "شيوه عبور" ناميده مي شود.

اين بار اين كشف توسط تلسكوپ كپلر، شكارچي مشهور سياره هاي شبه زميني، و هيچ تلسكوپ فضايي ديگري انجام نگرفته است بلكه فيزيكدانان مركز اخترفيزيك هاروارد اسميتسونيان با كمك تلسكوپهاي زميني اين سياره ها را رديابي كرده اند.

شبكه تلسكوپ HATNet مجارستاني كه از 6 تلسكوپ خودكار با زاويه ديد باز تشكيل شده و در رصدخانه لارنش ويپل در آريزونا واقع شده به همراه تلسكوپ SA در شيلي موفق به رصد اين سياره ها شده اند.

رصدهاي پيگيري توسط تلسكوپ كك و تلسكوپ "فولكز" انجام گرفته است. سياره هاي كشف شده با پيش وند مشابه HAT-P به ترتيب 34b-35b-36b-37b ناميده شده اند و در مداري بسيار نزديك از ستاره هاي خود در گردشند به شكلي كه يك سال را به ترتيب در عرض 5.5، 3.6، 1.3 و 2.8 روز كامل مي كنند.

بر اساس گزارش اسپيس، با اين همه 34b به دليل داشتن مداري طولاني تر قابل توجه تر است. با وجود اينكه تا كنون سياره هاي "مشتري داغ" زيادي شناخته شده اند، اين كشف تنها چهار روز پس از آغاز سال 2012 مي تواند نشاندهنده آغاز سال نجومي بسيار پرماجرايي باشد.

سياره هاي مشهوري كه سال گذشته كشف شدند

شكارچي سياره هاي بيگانه سال گذشته بسيار خبرساز بود زيرا در كنار اكتشافات متعددش توانست سياره اي كاملا مشابه با زمين را در نقطه قابل سكونت جهان و با درجه حرارتي نزديك به زمين كشف كند.

سياره كپلر 22b در فاصله 600 سال نوري و در مدار ستاره اي مشابه خورشيد، ستاره نوع G، در حركت است. وسعت اين سياره 2.4 برابر زمين است و هر 290 روز يكبار به دور ستاره اش مي چرخد، در حاليكه در منطقه قابل سكونت از ستاره اش واقع شده، منطقه اي كه در آن امكان وجود آب در حالت مايع وجود دارد.

جرم و ابعاد محاسبه شده براي اين سياره به اين معني است كه كپلر 22b سياره اي سنگي است كه مي تواند حاوي آب مايع باشد. رصدهاي زميني در اواسط سال 2012 مي تواند به اخترشناسان در تعيين جرم واقعي سياره كمك كند، اين رصدها مي تواند به تعيين ساختار و تركيبات سياره منجر شود.

همچنين در سال گذشته اخترشناسان در دانشگاه كاليفرنيا بركلي با كمك گرفتن از تلسكوپهاي قدرتمند W.M در رصدخانه كك در نزديكي قله مائونا كي در هاوايي موفق به كشف 18 سياره عظيم و جديد در مدار ستاره اي در خارج از سامانه خورشيدي زمين شده اند.

سياره هاي كشف شده سياره هاي گازي غول پيكر و هم اندازه مشتري هستند و فاصله آنها تا خورشيدشان 30 درصد نزديكتر از فاصله زمين تا خورشيد است.

اين فاصله كم جالب ترين نكته اين كشف است زيرا در صورتي كه سياره اي مانند مشتري به اين اندازه به خورشيد نزديك بود، طي انفجاري بزرگ به سوي خورشيد كشيده شده و نابود مي شد.

تلسكوپ فضايي كپلر ناسا در ادامه رصدهايش دو جهان برشته و داغ با ابعادي مشابه به ابعاد زمين در مدار ستاره اي سرخ فام در صورت فلكي قو موفقيتي ديگر را نيز در ماموريت فضايي اش به ثبت رساند.

اين سياره ها كوچكترين سياره هاي شبه زميني هستند كه تا به امروز كشف شده اند، يكي از اين سياره ها ابعادي 1.03 برابر زمين دارد. اين سياره ها در منطقه قابل سكونت ستاره خود قرار ندارند اما ابعاد آنها كاملا مناسب و نزديك به ابعاد زمين است.

هر دو سياره در مدار ستاره اي به نام كپلر-20 در حركتند، ستاره اي از خانواده ستاره هاي G كه كمي سردتر از خورشيد بوده و در فاصله 950 سال نوري قرار گرفته است، يعني يك شاتل فضايي براي رسيدن به اين ستاره بايد 36 ميليون سال در سفر باشد.

تلسكوپ فضايي كپلر ناسا در ادامه رصدهايش دو جهان برشته و داغ با ابعادي مشابه به ابعاد زمين در مدار ستاره اي سرخ فام در صورت فلكي قو موفقيتي ديگر را نيز در ماموريت فضايي اش به ثبت رساند. اين سياره ها كوچكترين سياره هاي شبه زميني هستند كه تا به امروز كشف شده اند، يكي از اين سياره ها ابعادي 1.03 برابر زمين دارد. اين سياره ها در منطقه قابل سكونت ستاره خود قرار ندارند اما ابعاد آنها كاملا مناسب و نزديك به ابعاد زمين است.

هر دو سياره در مدار ستاره اي به نام كپلر-20 در حركتند، ستاره اي از خانواده ستاره هاي G كه كمي سردتر از خورشيد بوده و در فاصله 950 سال نوري قرار گرفته است، يعني يك شاتل فضايي براي رسيدن به اين ستاره بايد 36 ميليون سال در سفر باشد.

انجمن فیزیکدانان جوان ایران                                              

محققان موفق به كشف بزرگ‌ترين سياهچاله‌هايي شدند كه ابعاد آنها 10 ميليارد برابر بزرگ‌تر از خورشيد است

گروهي از اخترشناسان در دانشگاه كاليفرنيا بركلي موفق به كشف دو سياهچاله غول پيكر در خوشه‌اي از كهكشان‌هاي بيضي شكل شدند كه در فاصله 300 ميليون سال نوري قرار گرفته‌اند، فاصله‌اي كه در مقياس‌هاي كيهاني بسيار نزديك به شمار مي‌رود. عظمت اين سياهچاله‌ها در مقايسه با كهكشان‌هايي كه به آنها تعلق دارند بسيار زياد است از اين رو اخترشناسان به هيچ وجه انتظار مواجه شدن با چنين پديده‌اي را نداشتند.

ركورددار سابق سياهچاله‌ها، بزرگي 6 ميليارد خورشيد بوده است. محققان بر اين باورند كه اين سياهچاله‌ها شايد بقاياي اخترواره‌هايي باشند كه جهان اوليه را از خود انباشته بودند، اين سياهچاله‌ها از نظر جرمي شبيه به اخترواره‌هاي جوان هستند و تا كنون توانسته‌اند خود را به خوبي پنهان سازند.

به گزارش خبرگزاري مهر، براي رصد اين دو غول كيهاني، اخترشناسان علاوه بر تلسكوپ‌هاي زميني از تلسكوپ فضايي هابل و ابررايانه‌هاي تگزاس نيز براي رصد ستاره‌هاي نزديك به سياهچاله‌ها و محاسبه سرعت‌هاي ستاره‌اي براي كشف اين مناطق وسيع و نامرئي بهره بردند. سياهچاله‌ها به اندازه‌اي متراكم هستند كه هيچ چيز، حتي نور نيز نمي‌تواند از آن بگريزد.

بعضي از آنها به واسطه فروپاشي ستاره‌هاي عظيم به وجود مي‌آيند با اين همه هنوز منشاء اين دو سياهچاله عظيم مشخص نشده است و بزرگي بيش از اندازه آنها به اين معني است كه از زمان شكل گيري، تا كنون رشد بسيار زيادي داشته‌اند. به اعتقاد دانشمندان اين كشف مي‌تواند نمايانگر شيوه‌هاي متفاوتي باشد كه منجر به رشد سياهچاله‌ها مي‌شوند.

وزن يكي از سياهچاله‌هاي كشف شده 9.7 ميليارد بيشتر از خورشيد است در حالي كه وزن ديگري كه از زمين فاصله بيشتري دارد بالاتر از سياهچاله اولي است. دانشمندان بر اين باورند كه در جهان سياهچاله‌هاي بزرگ‌تري نيز وجود دارند اما سوال اينجاست كه يك سياهچاله تا چه اندازه مي‌تواند بزرگ باشد؟

براي يافتن پاسخ اين سئوال اخترشناسان در حال مطالعه بر روي بزرگ‌ترين سياهچاله‌هايي هستند كه تا كنون كشف شده‌اند و انتظار دارند تا دو سال آينده سياهچاله‌هاي بزرگ‌تري را نيز رصد كنند.

                                                                                                         انجمن فیزیک جوان

 

انجمن فیزیک جوان

ستاره و پوسته‌های آن شکلی شبیه به یک سفیده تخم مرغ که زرده ی مرکزی را در برگرفته است تداعی می‌کنند و از همین رو اختر‌شناسان نام مصطلح «سحابیِ سرخ شده با تخم مرغ» را روی آن گذاشته‌اند. البته نام علمی این ستاره IRAS ۱۷۱۶۳-۳۹۰۷ است که ۱۳۰۰۰ سال نوری از زمن فاصله دارد و با قطری معادل ۱۰۰۰ برابر خورشید، ۵۰۰ هزار برابر خورشید درخشندگی دارد.